De eerste dag van mei 1986 was een stralende dag, volgens mijn moeder. Ze beviel toen van mij in het ziekenhuis van Roosendaal. Ze noemde me Jesse. Niet alleen omdat ze dat een mooie naam vond, maar het was ook een verwijzing naar de geschiedenis. Jesse was namelijk de vader van koning David en uit dat geslacht werd Jezus geboren. Maar mijn moeder voedde me niet zwaar gelovig op. Religie speelde weliswaar een rol, maar dan vooral op de Vrije School, waar ik volop meedeed met het vieren van de christelijke jaarfeesten.
Mijn tweede voornaam is Feras. Deze verwijst naar mijn vader die uit Marokko komt. Ik groeide zonder hem op. De opvoeding werd gedaan door mijn moeder. Ze is een liefdevolle vrouw bij wie ik altijd op de eerste plaats stond. Op een nipte tweede plaats stond de rest van de wereld. Zo nam ze me al op haar rug mee naar demonstraties tegen kruisraketten.
Mijn oma is Indisch. Ze straalde een enorme rust uit, zelfs in heel moeilijke situaties. Ze wist overal wel een antwoord op. Nog steeds denk ik wel eens aan haar als ik het heel druk heb, als ik stress ervaar of in een crisissituatie zit. Op mijn oma kon ik altijd rekenen, net als op de rest van mijn familie.
Op mijn veertiende vroeg mijn neef of ik bij hem wilde komen werken. Hij runde een toko in Roosendaal. Samen verkochten we het mooiste en het lekkerste eten. Het was keihard werken. Mijn neef is een echte ondernemer. Ik zag hoe geweldig hij het vond om zelfstandig te zijn. Maar ik zag ook wat het is om soms verlies te lijden. Om te moeten leven met de onzekerheid of er morgen wel brood op de plank is.
In deze familie leerde ik niet alleen oog te hebben voor de mensen om mij heen. Ik werd groot tussen activisten van vredes- en milieubewegingen die de wereld beter wilden maken. Het ging daar vaak om grote vraagstukken, waarbij de kernregel luidde: politieke stellingname is onontkoombaar voor verandering.
Mijn opa peperde mij dat goed in. Bij politieke discussies tussen familieleden fluisterde hij dan in mijn oor: â��Alles is politiek, maar politiek is niet alles.’ Het zijn de woorden van de vrijzinnig theoloog Kuitert. Ik snap goed wat hij bedoelde. Of het nu leuk is of niet, er moet vroeg of laat een politieke beslissing genomen worden. Met Kuiterts woorden in mijn achterhoofd werd ik op mijn zeventiende jaar lid van GroenLinks.
Niet om te dromen van een betere wereld, maar om er werk van te maken.
Lancelot & Jesse op de Erasmus brug. We hebben het gehaald!
Biografie
De eerste dag van mei 1986 was een stralende dag, volgens mijn moeder. Ze beviel toen van mij in het ziekenhuis van Roosendaal. Ze noemde me Jesse. Niet alleen omdat ze dat een mooie naam vond, maar het was ook een verwijzing naar de geschiedenis. Jesse was namelijk de vader van koning David en uit dat geslacht werd Jezus geboren. Maar mijn moeder voedde me niet zwaar gelovig op. Religie speelde weliswaar een rol, maar dan vooral op de Vrije School, waar ik volop meedeed met het vieren van de christelijke jaarfeesten.
Mijn tweede voornaam is Feras. Deze verwijst naar mijn vader die uit Marokko komt. Ik groeide zonder hem op. De opvoeding werd gedaan door mijn moeder. Ze is een liefdevolle vrouw bij wie ik altijd op de eerste plaats stond. Op een nipte tweede plaats stond de rest van de wereld. Zo nam ze me al op haar rug mee naar demonstraties tegen kruisraketten.
Mijn oma is Indisch. Ze straalde een enorme rust uit, zelfs in heel moeilijke situaties. Ze wist overal wel een antwoord op. Nog steeds denk ik wel eens aan haar als ik het heel druk heb, als ik stress ervaar of in een crisissituatie zit. Op mijn oma kon ik altijd rekenen, net als op de rest van mijn familie.
Op mijn veertiende vroeg mijn neef of ik bij hem wilde komen werken. Hij runde een toko in Roosendaal. Samen verkochten we het mooiste en het lekkerste eten. Het was keihard werken. Mijn neef is een echte ondernemer. Ik zag hoe geweldig hij het vond om zelfstandig te zijn. Maar ik zag ook wat het is om soms verlies te lijden. Om te moeten leven met de onzekerheid of er morgen wel brood op de plank is.
In deze familie leerde ik niet alleen oog te hebben voor de mensen om mij heen. Ik werd groot tussen activisten van vredes- en milieubewegingen die de wereld beter wilden maken. Het ging daar vaak om grote vraagstukken, waarbij de kernregel luidde: politieke stellingname is onontkoombaar voor verandering.
Mijn opa peperde mij dat goed in. Bij politieke discussies tussen familieleden fluisterde hij dan in mijn oor: â��Alles is politiek, maar politiek is niet alles.’ Het zijn de woorden van de vrijzinnig theoloog Kuitert. Ik snap goed wat hij bedoelde. Of het nu leuk is of niet, er moet vroeg of laat een politieke beslissing genomen worden. Met Kuiterts woorden in mijn achterhoofd werd ik op mijn zeventiende jaar lid van GroenLinks.
Niet om te dromen van een betere wereld, maar om er werk van te maken.
Jesse Klaver